Jaap ontwikkelt software voor de eerste lijn gezondheidszorg. Hij wil artsen oprecht helpen met gereedschap waarmee ze betere zorg kunnen verlenen tegen lagere kosten. Jaap is een informatie specialist en heeft diepe kennis van complexe database technologie. Een ondernemende IT’er met een warm hart.

Een jaar gelden is Jaap begonnen met zijn bedrijf. Er blijkt een enorme vraag naar zijn idee, maar de verkoop is gecompliceerd. Er zijn veel partijen met verschillende belangen. Artsen, managers, ICT bedrijven, de overheid etc. Toen Jaap me vertelde over de voortgang van zijn bedrijf, had hij niet helder voor ogen hoe hij de verkoop wil gaan doen. Gaat Jaap een eigen verkooporganisatie opzetten, of gaat hij samenwerken met rappe ICT jongens zodat er sneller omzet kan maken? Jaap wist het niet.

Een collega coach stuurde me een video van Gregg Braden. Hierin wordt een film getoond van drie Chinese artsen die een Amerikaanse vrouw met een tumor in drie minuten van kanker genezen.

Een bijzonder verhaal dat bij mij meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Ik weet niets van kankergenezing, maar werd wel geraakt door het verhaal en met name de volgende zin:

‘What we choose to experience in our life, we must first feel in our hearts as if it already happened.’

Je kiest een ervaring die voor jou aan de beurt is. Die doorvoel je eerst vanuit je hart. Je voelt het alsof het al realiteit is geworden. Jaap moet een keuze maken. Welke ervaring is er voor hem aan de beurt? Zelf een organisatie opzetten of samenwerken met een bestaande organisatie? Ik geloof niet dat je hierin moet kijken naar de meest efficiënte manier, of wat het meest geld op levert op lange termijn, of wat voor conceptuele gedachten dan ook. Beide wegen kunnen naar Rome leiden. Beide wegen kunnen heel succesvol zijn. Maar de hamvraag is ‘Wat is Jaap zijn weg?’

Dit is een heel andere manier van ondernemen. Je kiest vanuit je hart in plaats vanuit een spreadsheet waar je zorgvuldig de voor- en nadelen hebt gewogen. En als je eenmaal de keuze gemaakt hebt, ga je niet meteen plannen of actie ondernemen. Nee, weer dat mooie hart! Je laat de keuze rondwandelen in je hart. Je bouwt de keuze op in je hart, je geeft er energie aan, je woont al in je toekomstbeeld. Je bent er al. Dan mag de toekomst naar je toe komen en jij je ervaring doorleven.

Nu mag ik ook aan de bak met HeartLive. Ofschoon de naam van ons bedrijf het hart in zich draagt, vergeet ik zelf met regelmaat ook om eerst vanuit mijn hart keuzes te maken en ze te doorleven. Met rechthartelijke dank aan Jaap.

Vorige week wilde ik een aantal nieuwe toegankelijke workshops uitwerken.

• Innovatie begint bij jouw stilte
• Je gaat bloeien door te snoeien
• Een gezonde ego ondersteunt je roeping

Mijn doel was om deze drie ideeën in een A4tje te verwoorden zodat Roelienke en ik de reacties van bedrijven konden peilen. Ik had keurig de tijd gezet om het eerste idee op papier te zetten. Een uur.

IJverig begon ik. Het stokte. Ik schreef zinnen die ik steeds weer verwijderde. Begon een beetje uit het raam te kijken. Uur voorbij. Kan gebeuren. Volgende dag echter herhaalde ditzelfde wegstreep- en raamuitkijkritueel zich.

Toevallig kwam ik op de website van Jaap Voigt.

“Wanneer iemand mij eind november vraagt of we voor het eind van het jaar nog een nieuw project op kunnen zetten, zeg ik nee. Daar is het dan niet de tijd voor, dat kan in het voorjaar weer. Door zo met het ritme van het jaar te leven, geef ik gehoor aan de hemel.”

Ik voelde meteen dat hij raak zat. Het was nu niet de tijd om deze workshops op te starten. Het is de tijd van inkeer. Tijd om te kauwen op de vruchten die je geoogst hebt zodat de schoonheid binnen mag sijpelen. Tijd om dieper in jezelf te zakken, Patrick. De natuur komt tot rust. Bomen laten hun levenssappen niet langer rondstromen naar hun takken. De vleermuis heeft zijn hartslag verlaagd en is begonnen aan zijn winterslaap.

Ik ga gewoon door met de lopende zaken in HeartLive. Geen radicale uiterlijke stappen. Heerlijk om de dagboeken van dit jaar erbij te nemen. Of om des avonds met een warme deken een verdiepend boek te lezen. Of om ongedwongen voor mijzelf te schrijven over de drie workshop onderwerpen zodat de substantie er in komt. Dan kan er wellicht in de lente mee gezaaid worden.

(foto Clemens von Vogelsang)

De afgelopen weken hoorde ik een aantal keren mensen spreken over werkdruk. Ik ging er spontaan een stukje over schrijven. Het is wel lang geworden ….

Over een marktkoopman met werkdruk
Ik wilde biologische bakker worden om mensen te bewust te maken van de schoonheid van voedsel. Om te kijken of dit wat voor me was, ging ik op de markt in Zwolle staan met brood van de biologische bakker Ahaus. Prachtig langgerijpt brood van vergeten granen zoals Champagne Rogge, Romeinse Spelt en Kamut uit Noord Duitsland. Ik hield er van mensen te vertellen wat het verschil was tussen een fabrieksbrood en een natuurlijk gerezen 36-uurs brood.

Naarmate ik iedere vrijdag van 7.30 tot 13.00 met mijn brood aanwezig was, begonnen mensen terug te komen. Ik kreeg het druk. Opeens stonden er op bepaalde momenten meerdere mensen te wachten. Ik vond het verschrikkelijk dat mensen moesten wachten, zeker als mensen uitgebreide vragen stelden. ‘Is het verstandig om de Romeinse korst in de koelkast te bewaren of gewoon in de broodtrommel?’ Ik kon niet omgaan met het feit dat mensen stonden te wachten terwijl iemand eindeloos de tijd nam. ‘Schiet toch op man!’, dacht ik. Ik voelde prikkelbaarheid en nervositeit. Stress.

De zuivelkoning iets verderop had nergens last van. Er stonden soms wel 7 mensen te wachten, terwijl hij aandachtig de bestelling voldeed. ‘Anders nog iets?’ Hij had ook een heerlijke rust over zich en kon geduldig uitleggen welke desertkaas nu het lekkerst was na een vegetarische maaltijdsoep.

Werkdruk is een individueel gevoel
Werkdruk is niet iets wat je objectief kunt vastleggen. Wat voor de een druk is, is voor de ander een feest. ‘Waar maak jij je druk om?’ Ik maakte me druk om 3 wachtenden terwijl de zuivelkoning bij 7 mensen nog niet zenuwachtig werd.

Werkdruk is vooral een gevoel. Een gevoel dat het teveel is. Een gevoel dat er iets niet klopt. Dat de omstandigheden teveel voor ons zijn. Hoewel het gevoel veelal voor iedereen verschillend is en soms ook nog vaag, is het belangrijk om het serieus te nemen en niet te makkelijk te vervallen in oplossingen.

Een snelle oplossing werkt vaak niet
Soms is de oplossing heel simpel voor werkdruk. Een bedrijf heeft 7 verpakkers in dienst die gemiddeld 18 producten per uur verpakken. Als de verkopen verdubbelen is het erg logisch en simpel om 2 keer zoveel verpakkers aan te nemen of een nieuwe verpakkingsmachine te kopen. Klaar. Maar vaak is werkdruk niet zo simpel op te lossen en is het veel complexer. Als men dan de hoeveelheid vergaderingen vermindert of meer mensen aanneemt om te helpen, ervaren vele mensen nog steeds werkdruk. Het wezenlijke probleem is niet aangeraakt. Het is een schijnoplossing die tot teleurstelling leidt. De oplossing is namelijk vaak niet in uiterlijke bedrijfsvoering te vinden.

Gezonde werkdruk
Even voor de duidelijkheid: als we het hebben over werkdruk dan hebben we het over ongezonde werkdruk. Er is ook gezonde druk, zoals wanneer je een presentatie moet houden of een nieuw product in de markt zet. Dan helpt de druk om je alert te maken zodat je optimaal kunt presteren.

Balans innerlijk en uiterlijk is verstoord
Als er een gevoel van ongezonde werkdruk is, dan is de balans tussen onze innerlijke wereld en de uiterlijke wereld verstoort. Tussen wie we zijn en wat we doen. In de uiterlijke wereld kwamen er allemaal wachtende mensen en ik moest opeens goed worden in efficiënt brood verpakken. Ik ging me ook verontschuldigen dat het lang duurde of probeerde nog betere grappen te maken. Dat was helemaal niet mijn ding. Ik wilde met mensen praten over de filosofie van gezond eten, en dat ze bewust gingen kiezen voor gezond voedsel.

Dus, ik moest aan de bak. Moest ik een andere vorm kiezen? Zou het helpen als er iemand bij was zodat ik me vooral op de relatie kon richten? Dat is iets te snel om meteen aan de oplossing te beginnen. Eerst zelfonderzoek.

Innerlijk versus uiterlijk
De mens leeft in 2 werelden. Een onzichtbare zijnswereld en een zichtbare wereld. Onze gedachten, talenten, kwaliteiten, gevoelens, ervaringen, egopatronen e.d. zijn allemaal wezenlijk onderdeel van wie wij zijn en zijn onzichtbaar. En daarnaast is er een uiterlijke wereld waar we dingen doen, spreken, bouwen, boos kijken, een cadeau geven, een klant te woord staan, een nieuwe brochure op de computer maken en noem maar op.

De kunst is dat de innerlijke en de uiterlijke wereld in balans zijn. Dat we ons werk doen vanuit wie we ten diepste zijn, dat we dienstbaar zijn aan klanten vanuit onze talenten, dat we onze egopatronen leren kennen zodat ze het werk dat we willen doen niet saboteren. Werkdruk geeft aan dat er iets niet in balans is en dat er werk aan de winkel is. Laat ik even terug gaan naar mijn voorbeeld.

In mijn toegenomen nervositeit bij lange rijen wachtenden kon ik simpelweg niet omgaan met mensen die chagrijnig staan te wachten. Dit had helemaal niets met die mensen te maken, maar met mij. Ik heb een egopatroon dat erop gericht is om goedkeuring te zoeken van anderen. Ik heb een gevoel dat het nooit goed is. Als er dus mensen staan te wachten, triggert dat bij mij dit patroon ‘Oh shit, ik doe het niet goed, ik moet sneller werken.’ Ik schiet dus in mijn eigen deuk en dat legt de werkdruk op. Want in realiteit vinden mensen het heel gewoon om te wachten voor hun brood.

Ten tweede kwamen mijn talent en mijn missie niet tot zijn recht. Ik was niet meer bezig met mensen te inspireren om bewust te kiezen voor echt voedsel, maar vooral met efficiënt inpakken en geld tellen.

Hier zijn natuurlijk allerlei oplossingen voor te bedenken, maar dat is niet eens zo relevant. Het gaat erom dat we werkdruk leren zien vanuit de disbalans tussen innerlijke en uiterlijke werelden, en dat we opzoek gaan waar die disbalans door veroorzaakt wordt. Dit is vooral innerlijk onderzoek, want de meesten van ons zijn wel goed in uiterlijk oplossingen bedenken. Ik ging bijvoorbeeld Anne-Marie inschakelen om mij te helpen op de drukke uren. De rij werd wel iets korter, maar ik voelde nog steeds de druk. Logisch, want ik zag nog steeds niet de werking van mijn egopatroon onder ogen. En daarbij zag ik ook nog niet in dat mijn oorspronkelijke missie op deze manier niet to recht kwam.

Werkdruk is een genade
Gelukkig ging ik dus de werkdruk voelen! De ongezonde druk die ik voelde was een genade die me duidelijk maakte dat er iets wezenlijks niet goed was. Dan is dus werk aan de winkel. In mijn geval was het duidelijk: toen ik inzag dat mijn onrust vooral voorkwam uit mijn neiging om het iedereen naar de zin te maken, werd het al makkelijker. Echter, mijn innerlijke wens om mensen te inspireren met bewust eten en om een authentiek ambacht uit te voeren, paste in werkelijkheid niet bij het marktkoopmanschap.

Eeuwig leren
Alleen aandacht voor je innerlijke wereld òf alleen aandacht voor de uiterlijke wereld werkt niet. Het gaat om de balans tussen deze twee werelden. De dans van het vinden van afstemming tussen onze innerlijke en uiterlijke wereld houdt nooit op. Op beide vlakken is er continue beweging en gebeurt er van alles. Er gaan dingen geweldig goed en enorm fout. De bedoeling is dat we steeds dieper zakken in onze innerlijke werkelijkheid: ons talent verdiepen, leren trouw zijn aan onze behoeften en verlangens, leren loslaten, onze draken herkennen, trouw zijn aan onze ingevingen, etc. Tegelijkertijd stemmen we onze uiterlijke werkelijkheid steeds beter af op ons innerlijk systeem: we spreken helder uit wat we willen, we gaan niet naar die receptie, we initiëren blijmoedig een nieuw project, etc. En als er dingen fout lopen, is dat niets anders dan een aanwijzing om naar onze innerlijke en uiterlijke wereld te kijken.

Wezenlijke verandering begint bij onszelf
Als we het over werkdruk hebben, zijn we altijd geneigd om de verandering bij de ander te leggen: de klant moet het beter organiseren; de medewerkers moeten beter overleggen met ons; de overheid moet niet van die stomme regels invoeren, onze partner snapt onze situatie niet … Dan kruipen we in een slachtofferrol en zal de werkdruk blijven bestaan. Wezenlijke verandering ligt echter bij onszelf: wij moeten zelf de afstemming tussen onze innerlijke en uiterlijke wereld onder ogen zien. Wij moeten vanuit ons talent zelf de verantwoordelijkheid nemen voor de invulling van onze taak.

Mijn vrouw ging vorig jaar naar Turkije op bezoek bij haar vriendin Jane die getrouwd is met Mehmet. Ze hebben een redelijke grote olijfolieplantage en maken heerlijk zachte olijfolie. Tijdens een lunch kwam Mehmet met een bevriende boer binnen. De vriend wilde aardappels verbouwen, maar had niet voldoende geld om de pootaardappels te financieren. Mehmet had hem zojuist een lening van €10.000 verstrekt.

De lening werd beklonken met een goede lunch en een omhelzing. Geen advocaten. Geen contract. Een heldere mondelinge overeenkomst.

Acht maanden geleden hadden Guusje en ik op een A4 de details beschreven van de technologische samenwerkingsovereenkomst tussen NCH en HeartLive. Vervolgens heb ik er met moeite een officieel document van gemaakt door van internet wat informatie te plukken. Vrienden keken er naar, zagen gaten en stelden vragen. Uiteindelijk lag er een contract van 6 pagina’s. Voor de zekerheid hadden we vorige maand een gesprek met een alleraardigste juriste die allerlei beren uit het bos toverde.

• Als er een conflict is, wie krijgt dan de zeggenschap over het auteursrecht?
• Als HeartLive failliet gaat, wat gebeurt er dan met het octrooi?

Haar collega begon over een interessante constructie waarbij we het octrooi samen in een nieuw op te zetten BV zouden inbrengen en het van daaruit zouden exploiteren. Gelukkig explodeerde mijn hoofd. ‘We hebben nog niet eens wat verkocht’, dacht ik. Ik zag Mehmet voor me en was er klaar mee.

We doen het gewoon samen. Fifty/fifty. Als iemand failliet gaat, dan gaat iemand failliet. Als er een conflict tussen ons is, gaan we in dialoog. Als we er niet uitkomen, nog een keer. Als we er dan niet uitkomen, gaan we met een mediator in zee. Daarna zien we wel, in dat moment.

De basis van veel contracten is onze hang naar zekerheid, naar controle, naar niet afhankelijk willen zijn van de ander. Deze angst zorgt voor eindeloze contracten die bovendien geen echte zekerheid bieden. Echte zekerheid zit in het samen aangaan van de onzekerheid. Echte zekerheid zit in het uitdiepen van onze intenties en dat je naar elkaar luistert en elkaar helpt. Dat je samen bereid bent de weg te gaan die nodig is om deze technologie tot een succes te maken. Dat je trouw blijft aan je eigen intentie en dat je oprecht oog hebt voor de belangen van de ander.

Ik heb de overeenkomst teruggevoerd naar 2 pagina’s. Ik beschrijf onze intenties en onze heldere afspraken over de samenwerking. Met veel open einden, zoals ‘De hoogte van de royalty’s worden ieder jaar vastgesteld afhankelijk van de wederzijdse behoeften en mogelijkheden.’ Heerlijk. Dat zorgt steeds voor dialoog. Daarbij heeft de overeenkomst een duidelijk recept voor als er een conflict is: dan gaan we om de tafel zitten. Net zolang tot we eruit komen.

Dit is niet langer een overeenkomst vanuit angst, maar vanuit onze wederzijdse roeping om mensen te helpen met deze technologie. Niet langer vanuit eigen belang of benauwdheid, maar vanuit de overvloed aan mogelijkheden.

Ik zie er enorm naar uit.

Met HeartLive gaan we sneller door ons beperkte budget heen dan we dachten. Door de vele vertragingen bij de ontwikkeling van de software werd pijnlijk duidelijk dat we een pas op de plaats moesten nemen. Crisis. Onze eerste reactie was ‘we moeten op zoek naar meer geld’. Ik had de week ervoor toevallig het boek Rework gekocht en die kwamen met een helder advies.

‘Outside money is Plan Z’

Je lost een probleem vaak niet op door er meer geld tegen aan te gooien. Ik had ooit Tom Peters eens horen zeggen ‘Als je wilt dat een start-up gaat mislukken, geef ze dan onbeperkt toegang tot geld’. Hmm, het antwoord lag niet in het geld. We moesten opnieuw naar onze zaak kijken.

Het werd snel duidelijk dat we niet met het gewenste product op de markt konden komen. Met pijn in het hart schrapten we twee cruciale innovaties die geld zogen. We gingen aan de slag met wat we wel hadden. En nu komt het: we werden zo creatief in het opnieuw bekijken van de alreeds ontwikkelde software, dat we een basisonderdeel ombouwden tot een unieke innovatie die meer waarde voor de klant heeft dan de twee innovaties die we hadden wegbezuinigd!

Te weinig geld hebben is een heel makkelijk excuus om zelf niet aan de bak te gaan. Net zoals te weinig tijd en te weinig ervaring. Voor je het weet kwijlen we rond in een poel van zelfmedelijden en missen we de echte opdracht: eerlijk de realiteit onder ogen zien en vindingrijk aan de slag met wat we wél kunnen doen. We kunnen het knagende tekort als een aanleiding zien om onze kracht naar boven te halen.

Onze creativiteit werd aangewakkerd juist omdat we tegen de beperkingen van het geld aan liepen. Achteraf ongelofelijk hoe dit is gelopen. Gebrek aan geld werd geen crisis maar een zegen.

Van Piet Mondriaan kende ik wel die abstracte werken met blauwe, gele en rode vlakken, maar wist niet dat zijn schilderijen tot stand kwamen vanuit een diepe filosofie over kunst. Mondriaan leefde zijn kunst en had zijn appartement in Parijs ingericht als een immer veranderend kunstwerk. Hij leefde in zijn eigen schilderij.

In het begin van de vorige eeuw had hij het niet breed in Parijs. Zijn werk sloeg totaal niet aan. Met moeite vond hij een galeriehouder bereid om zes van zijn werken te exposeren. Helaas, geen enkele koper. Piet voorzag in zijn karige levensonderhoud door af en toe in opdracht een schilderij te maken. Bloemen waren populair.

Piet leefde en werkte zeer gericht volgens zijn diepdoordachte filosofie. Op een gegeven moment zei hij tegen een vriend ‘Ik kan het niet meer. Ik weet dat die bloemen mijn boterham betalen, maar ik kan ze niet meer tekenen. Ik stop er mee.’ De ultieme stap in bezield ondernemerschap.

We kunnen lange tijd limonade naast onze wijn schenken. Dan doen we een opdracht omdat hij geld in het laatje brengt, niet omdat we ons ten diepste tot dat werk geroepen voelen. Prima. Er moet brood op de plank. Maar er komt een tijd, dat deze limonade onze wijn gaat vertroebelen. Dat we niet trouw zijn aan het werk wat ons te doen staat, waardoor we onze koers verliezen. Dat langzaamaan het vuur in ons gedoofd wordt, omdat we steeds die waterige limonade activiteiten erbij doen. Dan verliest de wijn die we schenken zijn kracht.

De oplossing is niet om nu rücksichtslos te snijden, want Mondriaan heeft ook lange tijd bloemschilderingen verkocht. Het gaat om het innerlijk luisteren. Wat is er nu aan de beurt? Ben ik trouw aan mijn wijn, aan wat ik te doen heb? Welke limonade activiteiten doe ik niet meer en welke wel? Kan ik ook daarin nog meer van mijn eigen wijn schenken?

Ik ben een Apple fan. Al tientallen jaren. Nou ja, meer een Steve Jobs fan. Nadat ik mijn MBA had gehaald in Oregon, heb ik op 1 November 1988 een brief aan Mr. Jobs geschreven en ben ik afgedaald naar Palo Alto in California. Mijn doel: Een baan krijgen bij NEXT, het toenmalige bedrijf van Steve nadat hij bij Apple ontslagen was. Die brief is onderdeel geworden van mijn mantra ‘Stay Foolish’. Inderdaad, geleend van Steve.

Je begrijpt dat ik nooit een reactie heb gekregen op de brief. Ben zelfs nog het Next kantoor binnen gewandeld met een zo arrogant mogelijk Hollandse studentenflair ‘I have an appointment with Steve’. Werd afgepoeierd door een alleraardigste receptioniste ‘Don’t call us, we will call you.’ Toen ik uiteindelijk een baan kreeg bij Hewlett Packard heb ik van mijn eerste verdiende centen meteen een Mac SE gekocht. Toen een vriend me in mijn appartement in San Jose bezocht, vertelde hij dat Maslow subiet zijn theorie zou herzien. ‘Je hebt geen bed, geen bank of stoel, geen keukengerei, geen klerenkast, alleen een matras en een Mac.’

Steve is dood. Apple het grootste bedrijf op aarde. Hoewel Apple in zijn prachtige reclames nog steeds de imagokaart speelt van het creatieve kleine bedrijf tegen het establishment, zijn ze zelf de status quo geworden. De fabrikant Foxconn waar o.a. de iPhones worden gemaakt, heeft 800.000 medewerkers waar mensen geestdodend werk doen, weinig rechten hebben en nauwelijks medische verzorging ontvangen. Apple krijgt monopolistische trekjes door kritische apps te weigeren in hun gesloten app store. Apple is een aanjager van het ‘consumentisme’ en totaal niet innovatief op milieu of sociaal gebied. Natuurlijk maken ze mooie producten, maar het is in mijn ogen niet het summum van een bezielde onderneming. Apple zal niet voorgaan in de nieuwe tijd. Hoewel ik een Apple fan ben, hoop ik dat ze snel wegkwijnen. Tijd voor de volgende generatie.

Ergens in een boshut zitten vijf geniale misfits te werken aan een hele nieuwe ‘computer’. Ze voelen zich niet begrepen in het huidige economische denken en voelen zich geroepen om het helemaal anders te doen met hun bedrijf. Ze bouwen hun product zonder fossiele brandstoffen en zonder afval, met een open standaard, vanuit een hogere natuurkunde waar ik niets van begrijp, vanuit een heel heldere missie waar het woord LOVE drie keer in voor komt, vanuit een absurd organisatiemodel waar niet vergaderd maar gemediteerd wordt, zonder plannen of businessmodel, en ze gaan de wereld voor in een nieuwe richting. Ik denk dat het vijf vrouwen zullen zijn. En als ze hun eerste product presenteren, zullen de meesten overtuigd zijn dat het niets zal worden. Utopisten. Zwevers. Zij zullen uitgelachen worden door de codekloppers van Apple, net zoals de Apple creatievellingen 30 jaar geleden werden uitgelachen door IBM en Digital.

De koning is dood, lang leve de boshut koninginnen. Nu maar hopen dat deze misfits ons snel zullen leiden in een nieuwe tijd.

Het is even wennen voor me. Drie keer per week reis ik naar Utrecht en dat kost meer tijd dan ik dacht. Als ik de trein neem, is de aansluiting op de bus niet ideaal. Kom ik om 36 over aan op Utrecht Centraal, en de bus vertrekt 4 minuten later. Veelal zie ik hem voor mijn neus wegrijden.

Klagen bij mijn vrouw helpt altijd. ‘Vandaag redelijk snel gelopen en weer de bus gemist.’

‘Hoe lang moet je dan wachten op de volgende?’

’10 minuten’

‘Loop dan wat langzamer, dan kom je precies op tijd.’

Na 16 jaar huwelijk kan mijn vrouw me nog steeds verbazen. Wat een interessante omkering. Meteen toegepast. Ik kwam vrijdagmorgen relaxed uit de trein, genoot van al het drukke volk, liet de man die haast had ruimhartig voor gaan op de roltrap, had nog tijd voor een toilet bezoek, en omdat ik mooi op tijd voor de bus was had ik ook nog een zitplaats.

Kreeg net een inspiratiemail van Huub Koch van Zichtbare Zaken. Zijn provider van zijn weblog noopte hem tot een migratie waardoor hij 1087 van zijn 1115 postings verloor. Huub was uiteraard gefrustreerd, maar verzette zich niet en keerde het om: tijd voor een nieuwe website met weblog. (Met meteen een mooie post over Powerpoint.)

Als iets tegen zit, kunnen we ons verzetten of we kunnen het vanuit een groter perspectief bekijken. Wat betekent dit voor mij nu? Kan ik ruimtelijk inademen en de werkelijkheid opnieuw bekijken? Kan ik zien dat het sowieso goed is en dat mijn frustratie een uitnodiging is om een nieuwe ruimte te betreden?

Ik geloof ook dat Huub zijn nieuwe website meer mensen zal blij maken en meer opdrachten zal opleveren. Ik geloof ook dat mijn dag productiever was omdat ik niet zo in de benauwdheid zat. De kunst van het omkeren.

Ben al een paar maanden bezig met de verpakking voor HeartLive PC. Ik was voor mijn zomervakantie bij drie bedrijven op bezoek geweest en had twee offertes gekregen, waarvan er 1 bleef hangen in mijn inbox. ‘Zal ik het met hem afkaarten, dan is de verpakking ook geregeld?’ dacht ik regelmatig. Ik twijfelde. Ik voelde al die tijd dat ik niet echt vrolijk werd van beide offertes, maar wist nog niet wat het wel zou worden.

Regelmatig drink ik een bakske koffie bij Sander van Coffee United Zwolle. We spreken vaak over ondernemerschap en ondernemerskansen. Ik vertelde hem over mijn verpakkingsgeworstel en legde hem mijn dilemma’s voor. ‘Oh, ik krijg al wat ideeën. Ik zal wat tekenen.’ Twee dagen later liet hij mij een aantal schetsen zien, waaronder deze.

De hemel ging open. Ik werd meteen blij van zijn tekeningen en wist precies wat ik wilde. Alle mist was weg. Sander mailde me later nog wat suggesties voor bedrijven die dit konden maken. De volgende ochtend belde ik een bedrijf in Nijmegen en ik kon die middag meteen bij Paul de directeur langskomen. Ik reed die middag anderhalf uur naar Nijmegen, terwijl ik wist dat ik 2 dagen later sowieso naar Nijmegen moest voor een afspraak bij de spuitgieter van de HeartLive producten. Lekker efficiënt, Patrick. Maar ja, nu stond ik in vuur en vlam. Nu moest het gebeuren.

Paul stelde me eerst teleur omdat de mooiste suggestie van Sander te duur zou worden. Maar ja, Paul kwam met een prachtige nieuwe suggestie waar we een uur op hebben zitten knutselen met onze geesten. De HeartLive verpakking was geboren. Dan de hamvraag.

‘Wat gaat dit kosten?’

‘Ik zal je een offerte sturen.’

‘Kan je hem nu niet maken?’ Ik herkende mijzelf niet. Wat een directheid.

‘Als je 10 minuten wacht, zal ik op mijn computer een berekening maken.’

Was niet goedkoop, maar viel me toch nog mee. Klaar. Waar ik een paar maanden over gesudderd had, viel in een paar dagen op zijn plek.

We hebben vaak de neiging om zaken af te kaarten en onze sluimerende gevoelens te negeren, terwijl we de lange suddertijd soms nodig hebben om tot een mooi iets te komen. En dan komt de oplossing nota bene van iemand die me regelmatig een heerlijke kop koffie serveert!